JÓZEF 

STACHOWIAK

– pochodzę z rodziny o korzeniach narodowych. Bracia ojca uczestniczyli w Powstaniu Wielkopolskim. Pierwsze starcie z władzą podjąłem w roku 1970 będąc w szkole zawodowej w Szczecinie. Jeden dzień rozruchów zaowocował tragicznymi wspomnieniami i kontuzją ręki po uderzeniu pałką milicyjną. Do dziś wspominam rozjechanego przez milicyjnego skota 12-14 letniego chłopaka przed Komendą Wojewódzką Milicji Obywatelskiej. Pamiętam strzały do zgromadzonego tam tłumu demonstrantów.

   W roku 1980 pracowałem w Ośrodku Remontowo-Budowlanym Lasów Państwowych w Stargardzie Szczecińskim. Po krótkim strajku zakładu współorganizowałem nowo powstający związek „Solidarność". Od początku byłem w składzie prezydium KZ. Jako wiceprzewodniczący KZ uczestniczyłem w budowie struktur ponad zakładowych Podregionu Stargardzkiego. Zostałem członkiem Komisji Rewizyjnej Podregionu Stargardzkiego i założyłem jako redaktor techniczny pismo regionalne „Niezależność". Uczestniczyłem w I Regionalnym Zjeździe „Solidarności" Szczecińskiej jako delegat. W strukturach ponad zakładowych zostałem Przewodniczącym Ogólnopolskiej Podsekcji Pracowników ORBLP. W zakładzie założyłem Radę Pracowniczą. Po wprowadzeniu stanu wojennego czynnie uczestniczyłem w pracy związkowej. Prowadziłem trzyosobowy zespół kurierów. Wzywany i przesłuchiwany na SB. W 1982 roku zostałem powołany przez WKU w Stargardzie Szczecińskim, mimo posiadania aktualnej kategorii „D" (po złamaniu kręgosłupa L-3) do odbycia służby wojskowej w Wojskowym Obozie Specjalnym Nr 6 w Czerwonym Borze koło Łomży. Na miejscu zostałem zwolniony z zajęć poligonowych ze względu na słaby wzrok. Złe warunki zakwaterowania w wagonie kolejowym doprowadziły do pogłębienia choroby kręgosłupa i choroby nerek. W związku z tym przez prawie dwa miesiące przebywałem w lazarecie obozowym. Po powrocie z obozu w lutym 1983 roku ciężko chorowałem na nerki. Po wyjściu ze szpitala wróciłem do pracy w ORBLP. Zorganizowałem i prowadziłem Zespół Budowy Domów Jednorodzinnych przy ORBLB. Pomogło to w wybudowaniu przez ludzi własnych domów. Od 1988 roku czynnie uczestniczyłem w pracy związkowej. W 1999 współorganizowałem i pomagałem w odradzaniu się „Solidarności" Podregion Stargard. W związku ze zmianą zakładu pracy uczestniczyłem również w reaktywowaniu organizacji związkowej w PKS Stargard. Zostałem wybrany Przewodniczącym KZ, a w Podregionie Stargard wiceprzewodniczącym i delegatem na Zjazd Regionalny. W latach 1990-1994 zostałem  radnym Rady Miasta Stargardu Szczecińskiego, a w latach 1999-2002 Radnym Powiatu Stargardzkiego. Od 2002 roku Przewodniczącym KZ „Solidarność" w MOPS Stargard a od 2006 roku Przewodniczącym Sekcji Pracowników Pomocy Społecznej Pomorza Zachodniego. Od lat dziewięćdziesiątych propaguję dzieje „Solidarności”. Zbieram materiały archiwalne z tamtego okresu.

 wróć >